| Het leven beschreven via een glazenbol -
 -
 h e a r t b r e a k i n g . Op de middelbare school gebeurde het voor het eerst. Ik hield op slag van haar en anderhalf jaar lang bleef zij hét voorbeeld van de macht die een meisje over een ander meisje kan hebben. Ze had prachtig bruin lang haar met van die blonde highlights, maar was van nature bruin. Ze was niet alleen beeldschoon maar ze had ook een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel. Als iemand gepest werd, niet fair behandeld werd of oneerlijkbehandeld werd zei ze daar altijd wat van. En voor dat ik het wist, brak ze mijn hart.
De magische 18 bracht aan, god ik werd officieel ‘volwassen’ en officieel verliefd. Voor het eerst wist ik wat ze met liefde bedoelde. Zelfs toen zij gegeten had van de verboden vrucht met een andere vrouw, was ik niets minder verliefd. Amper achttien jaar, maar zoveel ouder in het licht. Het duurde alles in totaal precies 365 dagen voordat zij mijn slager werd. De slager die mijn hart in tien duizend stukjes sloeg, en mij vervolgens achterliet met de duizend gebroken dromen en honderde nooit verzonden brieven.
Nu opnieuw kijkt de liefde mij aan met open armen,
zal ik weer vallen in dezelfde valkuil?
Of bewijst zij mij nu, dat sprookjes wel degelijk een bestaan kunnen hebben? -
 -
 Best question till now (: -
 “Er zouden meer mensen als jou moeten zijn, het maakt de wereld zoveel mooier”
Een zoete herinnering spreekt uit mijn ogen, een zwoele, veelte lieve blik, vol emoties. Ergens ver opgeslagen door mijn ziel. Mijn ziel met zijn duizende verhalen, zijn donkere kamers, en afgelegen geheimen. Mijn ziel met zijn ideeen over de liefde, die zelfs mijn hart niet begrijpt. Tussen al die chaos lig jij ergens. Te wachten tot mijn ego je weer eens streelt, mijn muren opnieuw voor je laat vallen en jou toe laat tot de diepste stukjes van mijzelf. Jij die mijn leven ronduit op zijn kop zette. Ik leg mijn vingers soms nog wel eens over jou vol geschreven bladzijdes neer, zodat jij nooit geen schaduw van jezelf kan worden in mijn gedachten. Dat de herinnering van jou diep in mijn ziel in leven blijft. Ik zou niet anders willen. Het is alsof ik rouw om iemand die nog niet eens is vergaan, het is alsof ik koester wat ik nooit gehad heb, maar god wat heb ik je bewonderd. Ik wist niet dat er zulke mooie mensen konden zijn. Wat heb ik geleerd van je, en wat heb ik gehuild door je. Maar zeg nou zelf, elke traan was het toch meer dan waard? Kijk eens hoeveel sterker ik geworden ben , kijk eens hoe mijn lagen van mijn masker langzaam afgebrokkeld zijn tot het punt dat ik helemaal geen masker meer nodig had. Je was mijn kerstmis zoals je die van vroeger en van films kent, op je teentjes naar beneden de trap af om te kijken hoe schitterend alles is. Je was mijn kop en munt wanneer ik een risico nam, omdat wat de tos ook mocht zijn, je zou altijd achter me staan. En nu dat al ruim twee jaar verstreken is, help je me weer alsof de tijd nooit gestopt is, en ons bestaan nooit heeft hoeven vast houden aan een onzichtbaar draadje tussen ons in. Hoe kan ik je ooit bedanken? -
 Ik hou van haar blik, haar warmte , haar ge-miauw! Ik vervloek er wanneer ze weer eens de beentjes neemt naar het oude huis, ik angstig er naar toe rij in mijn rode Volkswagen Polo’tje met veelte harde muziek! Hoe ik uitstap, en met angstige stem geluiden haar naam roep! Ik geniet hoe ze op haar kromme pootjes aankomt rennen om mij te begroeten met haar vriendelijkste miauw! Mijn zorgen frummeltje , mijn kleinste irritatie als ze me s’nachts wakker mauwt! Mijn allerzachtste poes -
 En ik moet dit niet doen, niet elke keer graven in het verleden. Ik moet niet elke keer zoeken naar stukjes van toen, en ze reflecteren aan stukjes nu. Ik moet de zinnen de zinnen laten en de woorden de woorden. Maar het lukt mij niet. Ik wil schreeuwen, krijsen , gillen en dan voornamelijk gehoord worden. Ik wil een hap lucht innemen, en gezonde lucht er voor uit blazem. Nu blaas ik al maanden adem uit met teugen van mijn ziek zijn. Ik ben het ziek zijn. Ik ben het allemaal, en bovenal ben ik verloren.
Wat wil je nou Jane met al deze woorden?
ik wil niet dat mijn handen gaan trillen en mijn gezicht verteld wat mijn hart voelt.
Ik wil niet dat mijn gedachten jou opsluiten in mijn hoofd als een lieve crimineel.
Ik wil niet dat mijn hart jou met beide armen omhelst en doopt in een laagje goud.
Het enige wat ik wil is een zachte aanblik van jou.een lief woord.en een zachte aai over mijn wang. Ik wil niet verdrinken in de tranen van onbegrgip.Ik wil niet zien hoe anderen hun geluk met jou delen, en jij met hun. Ik wil niet vertellen van liefde en vriendschap zonder er zelf in te geloven. Ik wil niet…dat jij bang bent.
De leugen, in m’n hoofd klopt ie.op papier ook.in m’n stem hoor ik geen twijfel.Maar tegen jouw ogen.kan ik niet liegen.ook al wist ik niet eens dat ik loog.
loog tegen alles.alles van mij.jouw mooie diepe ogen.halen mijn waarheid naar boven
stilzwijgend kijk jij mij aan. ogen een beetje toegeknepen. die wallen, ik vraag me wel eens af waardoor ze komen. als je lacht worden ze dieper. lachwallen. die kende ik nog niet.zelfs als je ernstig kijkt, zie ik ze. de lach is weg, de lach die normaal je gezicht siert. door de tijdvertraging kruipen de minuten voort, en de rust die ik normaal heb lijkt mij verlaten te hebben. voor jou.vragend kijk ik je aan, en ik hoor mijn stem vragen wat er aan de hand is waarop ik jouw stem hoor antwoorden, en ik zie jouw lippen de woorden vormen dat er niets is, maar dat je mij zo mooi vindt.mijn wereld is misschien te klein voor jou, en voordat ik mijn onzekerheid weet te uiten verstommen mijn lippen door jouw kussen.
Met mijn blik op oneindig en jouw handen als kleverige rupsjes op mijn rug gedrukt fluister je zoete woordjes die in een trage stroom meedeinen op de zwoele zomerwind. Ik kan me herinneren dat ik uitgevaren ben, maar staar mij blind op de open vlakte voor mij. De horizon zegt me niets, verbleekt bij jou donkere haren die afsteken tegen het witte laken. De mist ontneemt mij het zicht op de haven achter mij, maar jij die de zilte smaak van mijn lichaam likt doet mij vergeten.
Jij maakt van elke dag een uitnodiging om te leven. Maakt van koude nachten een warme herinnering en laat me woorden zeggen waarvan ik niet wist dat ik ze bezat. Jij maakt van mijn leven realiteit. Dat realisme de dingen ziet zoals ze zijn: niet leuk en bij voorbaat onwenselijk, ontkracht jij. Met jou wil ik bestaan.Of met jou wou ik bestaan, want momenteel ben ik het meer dan kwijt! En nu is het tijd om langzaam maar zeker alle troep uit te zoeken.Elke avond ga ik een nieuw kamertje in en hoop ik alles op te kunnen ruimen. De kamertjes in mijn hoofd heb je overhoop gegooid.Langzaam maar zeker moet ik weer tijd hebben voor mijzelf.
Maar nog steeds hoop ik..Dat jij op een avond mijn hoofd binnensluipten het mooiste deurtje open zet;
Het deurtje van mijn hart.
Waarin de magie alle wonden heelt, alle kloven dicht en alle liefde doet herleven.
en ik schrijf maar weer
om te vergeten
wat ik eigenlijk niet moet doen -
 Ze vroeg mij ‘Wat zie je als je door de lens kijkt’.
Ik zie het meisje dat ik Delarue in mijn hoofd noem. De naam die ik nooit uitspreek waar zij bij is, en niet omdat het ongepast is maar omdat onze vingers nog niet genoeg in elkaar gevlochten zijn. Maar ze passen wel perfect, ze zijn allebei klein en fragiel. Die van haar net iets meer dan die van mij. Ik zie het meisje wat mijn maan, zon en ochtend glorie was in de periode van ziek zijn. Waardoor ik mezelf uit bed pushte om naar beneden te rennen, om haar post met de altijd herkenbare Ribbons te ontvangen. God wat heb ik een post van haar gehad & god wat heb ik er van genoten. Als ik door de lens heen naar haar kijk, zie ik een klein, timide meisje. Een meisje wat nog meer klunzig is dan dat ik zelf kan zijn, en dat maakt ons zo’n heerlijk klunzig team. Een meisje met een ijzersterke wil, eigen mening, misschien zefls wel iets te sterk voor mij? Een meisje wat vechten wil & geduld heeft, en geen partner zou beter dan haar kunnen zijn. Ik zie de grens, omdat ik nog steeds ziek ben en haar niet in dit gat wil slepen. Ik zie van alles, wat ik nog steeds niet uitleggen kan.
De opbouw
Soms wil ik
het liefst één worden
met de muren
om mij heen
De kleur aannemen
van het behang
en stucwerk
zelfs het patroon
Dan zou ik fluisteren
tegen mijzelf
en elk deel kennen
en elk deel mij
Want heel soms
voel ik mij alleen
en praat ik tegen die muren
om mij heen
& zij is de de allerfijnste muur -
 Everywhere I go, Everyone I meet
Everytime I try to fall in love
They all wanna know why I’m so broken
Why am I so cold? Why I’m so hard inside?
Why am I scared? What am I afraid of?
Close your eyes.Block your ears.Ignore your fright.Ignore your fears.Dark as night.Hot as tears.Words that bite. Words that sear.Prove them wrong.Make them hear.All along.
Kilometers vertrouwen,
Verbonden door vlinders.
Vliegende woorden,
Gevoelens door de lucht.
Mijn gympie zuigt het water op dat zich onder mijn voet bevind. Overal waar ik kijk zie ik plassen, water, vochtigheid. Het is ijskoud en de rillingen lopen over mijn rug. Langzaam word ik opgeslokt in het vochtige donker. Het geluid van mijn schoenen dringt zich via echo’s mijn oren binnen. Bijna gelijktijdig met kleine schockjes verwarde gevoelens. Angst in mijn aderen, huis in mijn hoofd dat niet kan wachten zich hier te vestigen. Twijfel pingpongt heen er weer in mijn hoofd. Verder lopen? Mijn vraag werd beantwoord door een snik, die uit de hoek links van me schijnt te komen. Een druppel op mijn hand. Een rots met bewegende snikkende schaduw. Als ik langzaam dichterbij kom vraag ik me af; wat doet hij daar? Een mormel in een hoekje, een beest bang in het donker, een van verdriet mooi wezen.
-
 Im there for you, I always will. you’ve told me that I’ve helped you and how I’ve been there for you, but I don’t believe I’ve ever took the time to tell you how many times you’ve made me see the bright side of things, how you’ve been there for me, and how you’ve stoped me from doing some realy awful things. you’ve saved my life, yes I know it sounds stupid and I know it seems fake, but it’s true. if it
wern’t for you I’d have slit my wrist that last time and I would not have missed, I had lost all hope in my life, then I met you and you changed that. you seemed so alone and so timmied, you reminded me of how i was at that moment. I realised then that I had to try and make a difrence, I could not watch someone drown in them self the way I was. at first you would not trust me at all, so I opened up my thoughts soul and heart to you, and then you started to open up to me. it felt so good to see that I was helping. eventuly we became good friends,but we get closer. We made promise and we’ve keep them to each other and even to the end I’ll never brake a one I made to you.But you have to wait slowly, so i can show you what i mean I ment it when I said I’d rather go to hell then let you be alone,even when i never speak those words out loud. I ment every little word I’ve ever said to you. no matter what you say to me or what you’re gunna do, I’ll always be there for you. I never knew humans could be as kind as you. you’ve truly pulled me through, and if I could be there now with you, I’d wrap my arms around you and kiss you’re forhead softly and I’d wisper this to you: I don’t care how you look outside or how treat me, I’ll love you to the end and even on past then, you mean more then whatever to me. please don’t ever leave. I love you and you’re oh so dear to me. thank you for everything
& on the moment,
Thank you for pulling me down
| | navigation » Older
» Newer
» Archive
» Random
» RSS about Het kleine meisje bouwt aan haar zandkasteel en haar leven. Ze heeft helderblauwe ogen waar de zee verwoed mee concurreert. Onschuldig rijgt ze schelpen aaneen als waren het woorden die zich schuilhielden voor de storm. following |